Rik Decerf, die momenteel als vrijwilliger bij ECASSEF werkt, kwam ons woensdagmorgen vertellen dat hij een Ecuadoriaan ontmoette, die al vijftien jaarin België verblijft en werkt en dat die man ons een stuk grond van vierhonderd vierkante meter wil aanbieden in bruikleen.
Eerste reactie: Hoe kan dit? Wie doet dit zomaar? Waar zit het addertje onder het gras?
Tweede reactie: Als dit waar is, wat kunnen we er dan mee doen?
Derde reactie: Dan willen we wel eens een praatje maken met deze meneer.
Raar maar waar, op het eerste zicht zit er geen addertje onder het gras en is die meneer wel iemand die het goed meent. Hij heeft een stuk grond gekocht voor zijn ouders, die in de bergen wonen, voor het geval dat ze er willen komen wonen als ze oud zijn en hulpbehoevend. Ze zijn oud en hulpbehoevend, maar ze willen het bergdorp, waar ze heel hun leven gewoond hebben, niet verlaten om in de stad te gaan verkommeren. Dus het lapje grond ligt er, nu al tien jaar, zonder dat er iets op gebeurt, met uitzondering van het onkruid, dat er weelig tiert.
Zou het dan niet beter zijn dat we er met ECASSEF iets op doen? Misschien ja, maar wat dan? We zaten een hele tijd met z’n vieren aan tafel: Rik, Sandra, Jean en ikzelf om ons hoofd te breken over deze vraag. Er kwamen verschillende scenario’s aan bod:
1. Productie van een landbouwgewas? Mmm,... dan heb je ook water nodig, de grond moet klaargemaakt worden, een tractor inhuren of handenarbeid? Wat zaaien of planten dat op korte termijn opbrengt? Kosten-batenplaatje negatief voor elk gewas dat we konden bedenken, dus ... idee van de baan geschoven.
2. Een plaats om een markt in te richten voor de landbouwgemeenschappen rond Otavalo, waar ze rechtstreeks aan de klant hun verse producten kunnen verkopen? Dan moet je eenvoudige kraampjes maken, wat een betaalbare zaak is, dan moeten de producten er bewaard kunnen worden, dus heb je een bewaker nodig, dus een huis waar die in kan verblijven, en zouden er kopers zijn die zich naar deze markt willen begeven? Zeer twijfelachtig, dus... volgend idee verworpen.
3. Wat we eigenlijk in de nabije toekomst dringend zullen nodig hebben is een opslag- en verkoopplaats voor landbouwproducten: quinua, amaranto, bonen, granen, veevoeder, koffie ... want we staan in contact met tal van landbouworganisaties die geen blijf weten met hun productie. We zouden ze kunnen verwerken tot verschillende veevoeders en verkopen, daar is wel vraag naar, ... Maar dan heb je een opslagplaats nodig, dus moet je die bouwen, heb je water en elektriciteit nodig, een bewaker en een woning, ... zodat de investering hiervoor niet min is. De verkoop zou de kosten kunnen dekken. Het is wel een goed idee.
4. Zouden we er een werkplaats kunnen installeren, voor houtbewerking bij voorbeeld? Waar we verschillende voorwerpen kunnen laten maken die dienen voor onze eigen projecten en waar we jongeren kunnen opleiden in houtbewerking? Maar... dan hebben we weer te maken met de factor veiligheid. Machines achter laten zonder bewaking, kan niet, dus heb je weer een bewaker nodig, of een gezin dat er woont en dat hiervoor instaat, dus zelfde kosten als idee twee, ... dit gaat niet door.
Na veel wikken en wegen, kozen we voor idee drie, maar op voorwaarde dat we een ‘comodato voor minimum zes jaar’ konden krijgen. En dít is nu juist het punt waarop we niet tot overeenstemming kwamen, de man wou alleen een contract maken voor drie jaar, dat telkens verlengd kan worden. Dat betekent: alle investeringen voor ECASSEF, en de kans dat we na drie jaar niet verder kunnen met het project. De keuze was vlug gemaakt: het gaat niet door, dan doen we maar niets met de grond. We kunnen ons niet permiteren om subsidie en/of fondsen te zoeken voor iets wat ons heel weinig zekerheid geeft dat het schoon liedje lang zal duren.
Zijn we te pessimistisch of alleen maar zeer realistisch?
Dank je Rik voor het contact, dank je meneer van Otavalo die in België werkt voor het aanbod, maar jammer genoeg kunnen we hier niet op ingaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten